Gölmarmara Tanıtım

Gölmarmara Ege Bölgesinin Kuzey Batı kesiminde yer almaktadır.İlçemizin Batısında Saruhanlı ve Manisa Kuzeyinde Akhisar ve Gördes,Güney doğusunda Salihli Güney batısında Ahmetli ve Turgutlu ile sınırlanmıştır. Yüzölçümü Harita Genel Komutanlığı’na ait 1/1.000.000 ölçekli Mülki İdari Bölümleri Haritası'na göre 289 kilometre karedir. Marmara Dağının eteğinde kurulmuş, son yıllarda düzlüğe doğru bir yerleşim alanı inmektedir. İlçe merkezine 12 km uzaklıkta Marmara gölü bulunmaktadır. Marmara gölü Gölmarmara ile Salihli arasındadır.Teknoteknik kökenli bir oluk üzerinde oluşmuş, Alüviyal bir set gölüdür.Gölün bulunduğu oluk Gediz Depresyonuna bağlanan bir çukurluktur.Kuzeybatıdan Güney doğuya doğru uzanan fayların sınırlandırdığı bu alanda, Menderes masifinin formasyonları ve alüvyonlar yaygındır.Marmara gölü doğal bir set gölü olmasına rağmen,yapay kanalları vasıtasıyla baraj gölü fonksiyonu kazanmış bir göldür. Göle bağlanan kanallar kış aylarında önemli miktarda suyun depolanmasını sağlarken, gölden tarım alanlarına yönelmiş olan kanallarda yaz aylarında sulamaya katılmaktadır. Marmara Gölüne Gediz ırmağından su aktarılmaya başlanmıştır.Gölün sulak alan olarak önemi artmaktadır. Marmara Gölünün bulunduğu sahada Paleozoik yaşlı araziler yaygındır.Bunlar şist ve mermerlerden oluşan formasyonlardır. Gölün Kuzey batısındaki tepelerde vaktiyle işletilen mermer ocakları şimdi terk edilmiştir.Evliya Çelebinin Mermere (Mermercik) diye bahsettiği Gölmarmara adı bu ocaklardan almıştır. Gölmarmara’nın yanı başındaki bu tepeye ‘Marmara dağı’ adı verilmiştir.Marmara Gölünün drenaj alanının 1780 kilometrekare olmasına karşılık kurak iklim koşullarının etkisi altındadır. Gölmarmara yarı nemli ve park görünümlü kuru orman vejetasyonu (Bitki örtüsü) olarak çıkmaktadır. Marmara Gölüne su toplama alanındaki yazın kuruyan küçük derelerden ve Akpınar kaynaklarından su gelmektedir. Kurak geçen yıllarda göl seviyesi düşerken,nemli geçen yıllarda yükselmektedir.

Gölün adının çeşitli kaynaklarda Gygaeishe (Lidya Kralı Gyges’den dolayı) Gygean ve Koloe olarak geçmektedir.Şimdiki adı olan Marmara ise Helen dilinde ‘Mermer’ anlamına gelen ‘Marmaron’ sözcüğünün çoğul biçimidir.Antik çağda Lidya’nın başkenti olan Sardis kenti, Gygean gölünden ayrı düşünülemez. Çünkü Gölden Sart’a 10 kilometrelik bir mesafe vardır. İlçemiz düzlük bir alanda verimli topraklara sahiptir. Sanayi ürünleri ve bütün tarla bitkilerinin yetiştirilmesine elverişlidir. İlçe ekonomisi tarıma dayalıdır. Yetiştirilen ürün miktarı ve çeşit açısından yörenin önemli tarım merkezi durumundadır. Toprakları son derece verimli olan alanda sulu tarım yapılmaktadır.Pamuk, Üzüm, Kavun, Karpuz, Lahana, Mısır, Zeytin ve her türlü sebze halkın geçim kaynağını oluşturmaktadır. Bu ürünlerden yurt dışına ihraç yapılmaktadır.

Son yıllarda zeytin ve bağ alanlarında artış görülmektedir.Pamuk üretiminin fazla olması nedeniyle çırçır ve iplik dokuma fabrikaları kurulmuştur.Ayrıca Tekstil fabrikalarında açılmıştır. Tarım alanı 9896 hektar, çayır-mera alanı 1000 hektar, Orman alanı 8193 hektar tarıma elverişsiz alan 3511 hektardır. Kuru tarım alanı 3700 hektar sulu tarım alanı 6196 hektardır. Göl çevresinde 200’e yakın kuş çeşidi bulunmaktadır. Gölde sazan balığı üretimi yapılmaktadır. Marmara gölü ve çevresi sulak alan olarak korumaya alınmıştır.

İKLİMİ

Akdeniz ilimize yakın bir karakter gösteren ikliminde, Akdeniz ikliminin karasal karakteri daha hakimdir.Yağışlar soğuk aylarda daha fazladır. En sıcak aylar Haziran, Temmuz, Ağustos en soğuk aylar aralık ve Ocak aylarıdır. Aralık ve Ocak ayları yağış miktarının en fazla olduğu aylardır. Yaz ayları oldukça kurak geçmektedir. Bitki örtüsü iklim özelliklerine göre gelişmiştir. Bitki örtüsünün belli başlı türleri Karaçam, Kızılçam incir, dut, kavak, söğüt, karaağaç, defne, çınar, böğürtlen, ebegümeci, sarmaşık, zeytin, zakkum, ısırgan, kuzu kulağı, menekşe, karanfil, lale olarak sayabiliriz.

SANAYİ VE TİCARET

İlçemiz sanayi açısından gelişmiş değildir. Nüfusun az olması, yoğun tarımsal çalışmalar, Akhisar ve Salihli gibi iki önemli merkeze yakın olmamız ve kalifiye eleman yetiştiren eğitim kurumlarının olmaması gibi nedenler sanayileşmeyi engellemiştir. İlçemizde, 2’si faal 3 çırçır fabrikası, 1’i faal 2 zeytinyağı fabrikası, 2 iplik fabrikası ve 2 tekstil fabrikası bulunmaktadır. Faal yedi fabrikada çalışan işçi sayısı 303 Kişi Küçük sanayi sitesinin inşaatı Kooperatif tarafından, 2003 yılı Şubat ayında kredi alınmaksızın başlatılmıştır. 90 işyeri bulunacak sitenin inşaatı devam etmektedir.

İDARİ YAPI

İlçemiz 1923 yılında bucak, 1987 yılında ise 3392 sayılı Kanunla İlçe olmuştur. İlçe merkezi 6 mahalleden oluşmuştur. İlçemize bağlı 15 köy bulunmaktadır. Bunlar; Ayanlar, Beyler, Çamköy, Çömlekçi, Değnekler, Hacıbaştanlar, Hacıveliler, Hıroğlu, Kayaaltı, Ozanca, Taşkuyucak, Tiyenli, Kılcanlar, Yeniköy ve Yunuslar köyleridir. Köylerimiz toplu şekilde olup, köylerimizden Kayaaltı Köyüne ait Nato bağlısı bulunmakta olup, diğer köylerimizde bağlı mezra, mahalle türü yerleşim yerleri yoktur.

SOSYAL DURUM

DİE’nün 1990 ve 2000 yılı karşılaştırmalı verilerine göre, ilçemizin 10 yıllık dönemde toplam nüfus artış hızı % -3.81 olmuştur. Aynı oran, şehir merkezi bazında % 2.06, köyler bazında ise % -13.02 olmuştur. Bu verilerin ışığında, geçen on yıllık dönemde, genel olarak ilçenin toplam nüfusunda artış olmadığı, ancak şehir merkezinde nüfusun çok az arttığı, köylerde ise hızlı bir göçün görüldüğü söylenebilir.

İlçe nüfusunun çoğunluğunu 1930-1950 yılları arasında yurdumuza gelen Balkan göçmenleri oluşturmaktadır. Yine 50’li yıllarda Doğu Anadolu’dan gelen bir grup vatandaşımız Ozanca köyü ile merkez Kayapınar mahallesine yerleşmişlerdir. Ayrıca, zaman zaman çalışma amacıyla gelen geçici tarım işçilerinden de merkez İsmetpaşa ve Kayapınar mahallelerimize yerleşenler olmuştur.